** SPECIAL OFFER OF THE MONTH **

M.100 from DLM 66-68 PC.024 (1954)
M.100 from DLM 66-68 PC.024 (1954)

25 jaar geleden besloten wij om ons uitsluitend op de veelzijdige kunstenaar Marc Chagall te richten en betrokken enkele jaren later onze nieuwe galerie aan de Spiegelgracht  met ruim twee duizend van diens grafische werken. De galerie werd ondersteund door een prachtige website - eind vorige eeuw nog een unicum en samen met Anneke Schat de enige twee in het Spiegelkwartier van Amsterdam.

 

Dit jubileum willen we vieren met een aanbod van Chagalls beroemde litho's die verschenen in de catalogus van zijn Maeght-expositie in juni 1954: de meest kostbare DLM-uitgave ooit verschenen!  De kleurenlithoreeks is vrijwel nergens meer in ongeschonden staat verkrijgbaar en wij bieden u deze kleurrijke litho's aan tegen de helft van onze normale prijs. 

 

Maak een afspraak voor een bezoek met de huidige galeriehouder Erik de Wolf per mail (galerie @chagall.nl) of per telefoon (06.4269.4446) en vier zo ons jubileum een beetje mee! 

 

-----------------------------------

25 years ago we decided to focus exclusively on the versatile artist Marc Chagall. A few years later  we moved into our new gallery on the Spiegelgracht with more than two thousand of his graphic works. The gallery was supported by a beautiful website - still unique at the end of the last century and, together with Anneke Schat, the only two in Amsterdam's Spiegelkwartier.

 

We would like to celebrate this anniversary with an offer of Chagall's famous lithographs that appeared in the catalog of his Maeght exhibition in June 1954: the most precious DLM edition ever published! The color lithograph series is virtually nowhere available in undamaged condition and we offer you these colorful lithographs at half our normal price.

 

Make an appointment for a visit with the current gallery owner Erik de Wolf by mail (galerie@chagall.nl) or by telephone (06.4269.4446) and celebrate our anniversary a bit!

2 Berichten

17 PAPER OF THE MONTH

KUNST MET EEN BOODSCHAP

DEEL  TWEE     EEN TOT MISLUKKEN GEDOEMD PROJECT 
STUK VIER  Chagalls drie 'Vollard'-etsenseries
Het is Ambroise Vollard geweest die Chagall in 1923 naar Parijs terugvoert en hem een zorgeloos bestaan garandeert als deze hem maandelijks twee etsen levert tegen contante betaling van een ruim lerarensalaris. De eerste serie van 96 etsen maakt Chagall tussen 1923 en 1927 bij Gogols boek "Les Ames Mortes". Geen enkele etsplaat moet opnieuw onderhanden genomen worden en Chagall krijgt al doende nog meer plezier in het werk. Het is alsof de etsen moeiteloos en trefzeker tot stand komen en steeds losser worden. Voor zijn Russische humor is volop plek. Na het verschijnen in 1948 ontvangt Chagall met recht voor deze serie de prestigieuze tweejarige Grafiekprijs van de Biennale van Venetië.
De tweede serie van 100 etsen ontstaan in de periode tussen 1927 en 1930 bij de "Fables de la Fontaine".  Voor elke etsplaat schildert hij eerst een gouache en zet er zich vervolgens toe de kleuren in de zwart/wit etsplaten te vangen. Een enkele keer wordt de etsplaat herzien om zijn verfijnde, (met zijn vrouw Bella in Frankrijk ontwaakte) aristocratische gevoelens ten volle tot zijn recht te laten komen. Een in Frankrijk omstreden project, waarvan het resultaat bij het verschijnen in 1952 alom geprezen wordt. 
Aan de gouaches voor een derde serie van 100 etsen -nu met het Circus als onderwerp- is Chagall hard bezig wanneer de Franse vertaling van 'Mijn Leven' verschijnt, waarin hij Rembrandt voor een Jood aanziet. Wanneer hem duidelijk wordt dat dit niet het geval is, vraagt hij Vollard nadrukkelijk om 100 Bijbeletsen te mogen maken. Die opdracht had Vollard gegund aan de degelijk-katholieke schilder Georges Rouault, maar gaat nu toch naar Marc Chagall. Chagall last zijn werk voor een Circus-serie af (en zal dit pas in 1967 met 38 litho's voltooien).       

Chagall start direct met gouaches van de versteende verhalen uit het eerste Bijbelboek Genesis. Tussentijds bestudeert hij in Amsterdam in het Rijksprentenkabinet van dit Rijksmuseum de bijbeletsen van Rembrandt. En met Bella en dochter Ida gaat hij naar het oude Bijbelse land in Palestina. Die reis heeft voor veel verwarring gezorgd zowel bij Marc als Bella. Bij Marc zet een sentimentele band met zijn jeugdjaren zich om in ansichtkaartachtige tekeningen en schilderijen. Ieder kent de naturalistische afbeeldingen van synagogen en Joodse symboliek die hij dan vervaardigt. Bij Bella komt het verlangen aan haar eigen religieuze opvoeding sterk omhoog en realiseert ze zich dat dochter Ida daar vrijwel niets van meegekregen heeft.

STUK VIJF    De verwijdering tussen Marc en Bella
Teruggekeerd in Frankrijk zet Marc het werk aan de bijbelgouaches voort en begint aan de eerste etsen.  En dan gaat het fout. Want Bella -zijn toetssteen- wijst vrijwel elk Bijbeletsontwerp af. Gewoontegetrouw verscheurt Chagall het werk en maakt nieuwe ontwerpen, doch Bella kan er zich keer op keer niet in vinden, wat Chagall ook probeert.
Nu moet ik even iets inlassen uit hun kennismakingstijd, waarin beiden deel uitmaakten van een selecte groep Joodse jongeren die het Chassidisme als achterhaalde levenshouding inruilde voor de aansluiting bij de oude Griekse en Romeinse cultuur, bij de erop volgende Europese literatuur in Rusland en het Westen (zoals Gogol, Shakespeare en Moliere) en -naast de Europese schildercultuur- bij de Europese muziek (Mozart, Bach, Beethoven, Schubert). Wat hier plaats vond gaf bij Chagall de doorslag om zijn MENSZIJN -koste wat kost- in te ruilen om KUNSTENAAR  te worden. Hij forceerde zich in zijn eenzame Parijse studiejaren vol heimwee tot DE ARTIEST CHAGALL die geleerd heeft zijn menselijke relaties tot een pose te reduceren. Hij stapt over al zijn vroegere emotionele banden heen. Zo ontmoet zijn verloofde Basia bij zijn terugkeer in Vitebsk (1914) een andere Marc en hun oude relatie blijkt door de ARTIEST Chagalll stuk geknepen. Basia moet zich Bella gaan noemen en probeert in die nieuwe situatie een passende  band te scheppen. Van zijn kant zal Chagall in Bella zijn muze, zijn ideaalbeeld en zijn kritische oordeelster vinden en de optelsom daarvan  'mijn geliefde' noemen. Zeker in de opvoeding van haar dochter Ida, maar vooral ook het bezoek aan Palestina voeren haar heimwee-verlangens tot een religieuze terugkeer.  Voor haar wordt de Bijbel opnieuw iets van een hogere, heilige orde.  En meer dan enkel verhalen uit de 'wereldliteratuur'.
STUK ZES 
Om deze diepste kanten van zijn vrouw te peilen besluit hij haar te schilderen, verhalen lezend uit die Bijbel waar zij een hogere betekenis aan toekent.  Dit wordt het laatste schilderij dat hij van haar op ware grootte en zo natuurgetrouw mogelijk schildert: Chagalls Mona Lisa. Hij schildert Bella in haar lievelingskleuren en maakt een enorme act rondom dit gebeuren, waarbij hij zichzelf ettelijke keren laat fotograferen terwijl hij Basia schildert. Hij permitteert zich maar weinig vrijheden die niet waarheidsgetrouw zijn.  Zo is er een engel/profeet die iets in Basia's linkeroor fluistert.  En heeft hij in de eindversie het bijbelboek dat Bella vasthoudt veranderd voor een waaier (waardoor de linkerhand er nu wat gek bij hangt). Bella zelf lijkt afwezig, alsof ze helemaal in die oude Bijbelverhalen opgaat. Naar binnen gekeerd straalt er een bijbels licht uit haar broze wezen waaraan zwaarmoedigheid de laatste restjes jeugdigheid heeft ontnomen. Zij wil één worden met 'haar' Bijbel. 
Chagall heeft het goed gezien, want het echtpaar groeit verder uit elkaar.  Zelf kan hij de Bijbel niet zien als Gods Woord, zoals ook blijkt uit zijn veelvuldig geciteerde uitspraak: "Sinds mijn vroegste jeugd heeft de Bijbel me geobsedeerd. De Bijbel scheen mij -en lijkt mij nu nog steeds- de rijkste bron van poëzie aller tijden. De Bijbel is als een echo der Natuur  en dat geheimenis wil ik doorgeven."

Vanuit deze gedachte staakt Chagall het project na 66 moeizaam afgeleverde en 39 nog niet voltooide etsen. In niets lijkt het op de humor en vlotheid van de etsen der Dode Zielen. En de grandeur van de Fables-etsen heeft plaats gemaakt voor de zware taak om toch maar tot een goed resultaat te komen.  In 1939 worden de eerste 66 proef-platen afgedrukt en legt Chagall het project terzijde. 
Bella trekt zich meer en meer terug op haar verleden. In uiterst nauwkeurige bewoordingen geeft zij blijk van haar verlangen naar de voorbije wereld van haar chassidische jeugd ("Mama, waarom staan die kaarsjes daar?") en haar geliefde aan vòòr 1914 ("Eerste ontmoeting").  Alles opgeschreven in een een groot aantal schoolschriftjes. Een weemoedige, ietwat geëxalteerde ondertoon bepaalt de sfeer. De neiging tot pathetiek (in de  Russische aard en in de toneelwereld niet onbekend) heeft haar zo in de greep dat zij op haar sterfbed alleen maar denkt aan "Mijn schriftjes, mijn schriftjes....."  
Deel 3 komt als afsluiting hierna op de site:
DEEL  DRIE   CHAGALLS  EERSTE  GROTE  VREDESPROJECT
0 Berichten

De klokken van Chagall - Na zestig jaren 2017 | 2018

Chagall Research Centre Wuyt presenteert op woensdag 8 februari 2017, in Museum Meermanno te Den Haag, het boek ‘De klokken van Chagall – na zestig jaren’. Er verschijnt ook een luxe uitgave (oplage 40 stuks) met daarin een origineel Kwadraatblad uit 1956 dat een litho van Marc Chagall (1887 – 1985) bevat. De boekpresentatie is tevens het startschot voor de gelijknamige reizende expositie.

 

Al Chagall's litho’s van na zijn terugkeer aan het einde van WOII uit de Verenigde Staten zijn gedrukt in Parijs. Hierop bestaat één uitzondering: litho M.112 uit 1956, gedrukt bij steendrukkerij de Jong & Co in Hilversum en verschenen in het kwadraatblad “De klokken van Chagall” van de hand van Bernard Majorick (pseudoniem van J.J. Beljon). De uitgave van de kwadraatbladen is een initiatief van Pieter Brattinga. 

 

De reeks kwadraatbladen (1955 – 1974) is tot op de dag van vandaag zeer geliefd en er is nog veel bewondering voor de uitmuntende techniek en originele onderwerpen van de Kwadraatbladen. Met het zevende Kwadraatblad ‘De klokken van Chagall’ worden in 1957 de bladen definitief op de kaart gezet. Elk Kwadraatblad kent zijn eigen ontstaansgeschiedenis. Het verhaal rond “De Klokken van Chagall” is illustratief voor het idealisme en het enthousiasme van Brattinga en zijn medewerkers.

 

Het nieuwe boek “De klokken van Chagall - na zestig jaren” bestaat uit het oorspronkelijke essay “De klokken van Chagall” van Joop Beljon (1922 –2002). Ook bevat het boek een artikel van Annette Brattinga over de reis van Brattinga, Beljon en Van der Elsken naar Chagall in Frankrijk in 1956. Het Research Centre verzorgt artikelen over de Kwadraatbladen in het algemeen en over een “Terugblik na zestig jaren” over het gebruik van de klok (en het begrip ‘tijd’) in het werk van Chagall.

 

Reizende expositie

Na de boekpresentatie in Museum Meermanno op 8 februari 2017 wordt de reeks exposities op 1 maart geopend in Museum Elburg. Er wordt voornamelijk grafisch werk van Chagall en materiaal over de Kwadraatbladen getoond. Hierna is de tentoonstelling te zien op de volgende locaties:

 

Expositieplekken 

Elburg              1 maart -   8 april 2017                           Museum Elburg 

Zaandam        12 april -21 mei 2017                                Westzijderkerk Zaandam

Enschede       23 mei -2 juli 2017                                    Synagoge van Enschede                           

Sint Laurens   4 juli - 6 augustus 2017                         Boerderijgalerie 'De osseberg'

Doesburg        8 augustus - 10 september 2017         Grote of Martinikerk 

Bennekom      12 september - 15 oktober 2017          De Maria Virgo Reginakerk 

Veenklooster 17 oktober - 28 oktober 2017              Galerie De Kuiperij

Joure                21 november - 31 december 2017        Museum Joure

Oegstgeest    4 februari - 4 maart 2018                     Regenboogkerk

Maastricht       6 maart - 8 april 2018                           Galerie Karavanserai

Zuidlaren      15 april - 13 mei 2018                                Synagoge Zuidlaren

Amsterdam    15 mei - 18 juni 2018                               Afsluiting

 

 

Aanvullende informatie is verkrijgbaar bij het Chagall Research Centre Wuyt

info@chagall.nl | +31 (0)20 73 72 739 of +31 (0)20 62 43 892



Chagall Gallery Wuyt

Erik de Wolf BSc - Gallery-owner   

Spiegelgracht 32

1017 JS Amsterdam

+31(0)642 694 446   

galerie@chagall.nl

 

Chagall Sharing Knowledge

     P. van der Woel M.A. - Chairman 

Stichting Zingevende Ambachten 

     +31 6 44 63 03 33

       pieter@zingevendeambachten

 

Chagall Research Centre 

Pieter Zuidema M.A. - CRC - director   

Lange Leidsedwarsstraat 143 (bg) 

1017 NK  Amsterdam

+31 (0)20 73 72 739  

+31 (0)624 105 863 

info@chagall.nl